Zondagmorgen, vroeg. Joel komt bij ons bed staan met de mededeling: 'ik moet een plas!'. Als dat gebeurd is, kruipen wij er weer lekker even in en Joel gaat spelen in de woonkamer. Denken we. Inmiddels is Rebecca bij ons in bed gekropen. Buiten is het koud, dus dan ligt het erg lekker zo met z'n allen.
Ineens valt het me op dat het wel erg stil is in de woonkamer. Ik roep een paar keer: 'Joel!'. 'Waar is mijn Joel?' Dat laatste is een grapje tussen ons waar hij altijd om begint te lachen en roept : 'Hier ben ik!'. Maar ook daar komt nu geen reactie op.
Tijd dus om uit bed te stappen.
Rebecca en ik lopen samen de woonkamer in. Niemand te zien. Ook niet bij de eethoek. Maar in de keuken brandt de lamp. En het traphekje voor de ingang staat open. En het is heel stil. Ik krijg zo een vermoeden... en ja hoor.. de voorraadkast staat open, de wikkel van een plak chocola ligt op de grond en Joel is heerlijk van de chocola aan 't knabbelen. Z'n mond en handen helemaal onder het bruine goedje. Becca en ik schieten hartelijk in de lach. Daar wordt de kleine man verlegen van.
Hij komt naar me toe, duwt z'n hoofd en de plak chocola in m'n schoot en zegt: 'ik kan het niet. Het is too big voor mij. Ik wil chocola. Wil je een stukje afsnijden?'
Daar kun je geen 'nee' tegen zeggen toch..... Dus, met chocoladevlekken op m'n pyjama, loop ik naar het aanrecht om de aangegeten stukjes eraf te snijden en bij twee glimmende en dansende kinderen in handen te duwen.
No comments:
Post a Comment