Ons tuintje was altijd een zooi. 'Dirt' noemen ze het hier, dat betekent dus gewoon zand en stenen. In de zomer wordt dat lekker stoffig. Als we de was aan het ophangen waren, ging Joel lekker met z'n schepje spelen. Het stof kwam overal terecht. Tijd dus om iets aan de tuin te doen, maar wat doe je als je niet veel wilt investeren? Tweedehands spullen dus. Iemand adverteerde een stel klinkers, en daar hebben we een mooie borderafscheiding van gemaakt. Het meeste van de tuin hebben we bedekt met houtsnippers. Lekker goedkoop, en het doet z'n werk prima. Bovendien lijkt het een stuk netter. We hebben nog niet veel weer buiten gezeten, want het heeft hier flink geregend de laatste tijd. Vandaag was het weer stralend, dus kunnen we de bank weer onder het afdak vandaan halen.
In het filmpje kun je Joel aan het werk zien. Met de schep spelen is een geliefde activiteit. Hij wil altijd zo graag helpen, en ons nadoen. Tja, zo gaat dat. Wij hebben nu de voorbeeldrol...
We krijgen misschien weer een fostermeisje in huis, en mede daarom denken we erover om 1 slaapkamer op te delen in tweeen door middel van een gordijn. In het ene deel kan dan een gast slapen, in het andere onze kids. Zo creeer je toch een beetje privacy. We hebben even met de gedachte gespeeld om hier buiten iets neer te zetten, maar dat werkt misschien toch niet zo goed in de winter.
Iedereen maakt zich hier op voor Halloween, zo'n belangrijk feest hier. Je kunt overal verkleedkleren en pompoenen kopen. Wij hebben er inmiddels ook een, we moeten het ding nog 'carven'. Vrijdag is er een Halloween happening met de kerk. Ik (Henk) zit in de organisatie, leuk om bezig te zijn voor de kinderen en jongeren in de kerk. Ik leer nog van alles over rookmachines en alles wat bij Halloween komt kijken.
Nu we het toch over de kerk hebben: voor ons kerstconcert zingen we het Magnificat van John Rutter. Er is een versie op Youtube beschikbaar. Check it out!
Petra en ik gaan 8 november naar een galadiner, het zogenaamde Nobelprize dinner. Petra is uitgenodigd en mocht 1 gast meenemen. Ik ben dus de uitverkorene, en ik heb er ontzettend veel zin in. Lijkt me zo leuk om eens bij zoiets formeels te zijn. Het is in LA, komen we daar ook nog eens (in de praktijk ga je er niet naar toe, als je er niets te zoeken hebt). Binnenkort moeten we nog een tweede keer, om de paspoorten van Petra en Rebecca te laten verlengen.
No comments:
Post a Comment