Taal perikelen

"Dus jullie kinderen spreken ook Nederlands?" vragen mensen ons regelmatig - al dan niet in het Nederlands.

Spreken is lastig; vooral voor Joel. Rebecca doet het beter en kan redelijk een gesprek voeren in het Nederlands.

Begrijpen gaat beter. Dacht ik.

Totdat ik een paar weken geleden enthousiast iets aan het vertellen was tegen Joel, in het Nederlands (we doen echt wel ons best). En hij me niet-begrijpend aankeek. En ik dacht: 'dit is het dus. Hij snapt niet waar ik het over heb'.

Omdat beide kids het zo leuk vinden om in hun fotoboek te bladeren, heb ik me dapper voorgenomen om die boeken dus ook maar bij te houden - gewoon nog ouderwets met foto's laten afdrukken, knippen en plakken. Joel zat onlangs weer eens in zijn boek te bladeren. Ik had net een nieuwe lichting foto's besteld - vakantie dus dan heb je tijd voor zulke dingen. In dat fotoboek schrijf ik ook het een en ander in 't Nederlands. Niet meer dus: "Mom, from now on, can you write EVERYTHING in my book in English so I can actually read it?"

Maanden geleden had Rebecca zich dapper voorgenomen om elke dag een Nederlands woord te leren. Het alfabet speelgoed wat je op de bovenste foto ziet, werd naar boven gehaald en een paar weken lang ging het goed. Inmiddels ligt het ding onder haar bed. Maar Rebecca is er trots op dat ze geen Amerikaan is en dat motiveert haar om echt haar best te doen om Nederlands te blijven kunnen praten. Schrijven is een ander verhaal. Brieven naar Carola worden altijd getypt in Word, en dan probeer ik er op tijd bij te zijn om de nederlandse spelling controle aan te zetten. Ze komt een heel eind, zie je? Maar er schiet ook nog wel eens wat bij door:

Wat denk ik vaak terug aan de Engelse lessen van mevrouw Brouwer op de Fruytier. Ik herinner me nog dat we op een dag met z'n allen afgesproken hadden dat we alleen nog maar Engels zouden praten in de klas. Zij was er heel goed in om ons op ons gemak te stellen en ze had het geduld om ons, soms via een omweg, naar de juiste woorden te helpen; allemaal in het Engels. Maar wat zag ik er tegenop om iets te zeggen in het begin. Wat ben ik nu blij met haar degelijke lessen, want kijk, als je zulke briefjes krijgt...

Soms vragen mijn studenten aan mij hoe je een bepaald woord moet spellen. Alle sms-jes waar zij mee groot gebracht zijn, dragen niet altijd bij aan een goede beheersing van de spelling. Het gaat niet eens altijd om vak-specifieke woorden. En dan zeg ik (in het Engels): "joh, realiseer je dat je nu aan een buitenlander vraagt om een woord te spellen?" 

Het houdt onze kids wel bezig, die talen. Een geliefd gespreksonderwerp is hoe je Nederlandse woorden zo kunt schrijven dat 'american people' ze toch goed uitspreken. 'Oom' wordt dan 'ome' of 'oam' bijvoorbeeld. En waar ze de grootste lol om kunnen hebben samen is als ze gaan proberen om typische nederlandse klanken te gaan uitspreken zoals een 'american person' dat zou doen. 'Gezicht' bijvoorbeeld is een heel lastig woord door de twee g-klanken. En dan zijn ze opeens heel trots dat zij dat wel kunnen zeggen en de 'american people' niet. En onder groot geschater zitten ze dan te proberen om zo'n woord op z'n engels uit te spreken.