Kamperen

Zaterdagmorgen....tijd onbekend. Het vroege zonlicht maakt me wakker. Voorzichtig draai ik me om; Henk ligt naast me nog heerlijk te slapen. Hetzelfde geldt voor Rebecca. In de voortent hoor ik wat gedraai en ja hoor.... 'mama?' 'Tent'. Joel is wakker. Het klinkt ontspannen - gelukkig maar. Vannacht werd hij opeens midden in de nacht wakker, helemaal in paniek. En alles wat hij wilde was weer naar bed. Al brullend: 'NIGHT NIGHT, NIGHT NIGHT... ' dus snel maar weer onder gestopt.

Ik rits de binnentent open om Joel uit z'n bedje te pakken. En voel dat ik erg nodig naar de wc moet. Gelukkig heeft het licht en het lawaai Henk inmiddels ook wakker gemaakt, zodat ik Joel aan z'n vader kan overhandigen.

Een van de geneugten van kamperen is dat je een halve kilometer moet lopen voordat je naar de wc kunt....


Henk maakt een uitgebreid ontbijt klaar; gebakken eieren, hotdogs, witte bonen, tomaten, champignons. Yummie..... en de zon voelt al warm aan. Vannacht was het wel erg koud!

Een ander genot van kamperen is dat alles minstens drie keer zo lang duurt - eten koken, afwassen, schone kleren opzoeken (eh... schoon???). We bedenken dat we erg veel zin hebben in koffie en dat we dat niet bij ons hebben. Dus stappen we met z'n allen in de auto om nog wat kleine boodschappen te doen en te genieten van de steile weg omhoog naar het dorpje Rancho Margarita met het ontzettend mooie uitzicht over de omliggende bergen. Als we terugkomen is het al bijna twaalf uur - de koffie wordt dus gelijk maar lunch. De Pontiac


Maar dan gaan we echt in de benen - klaar voor een wandeling. Niet te lang, want Rebecca moet ook lopen, maar we beloven haar dat we na de wandeling naar het speelplaatsje op het park gaan. Te laat realiseren we ons dat we een klassieke fout maken: 'hoe ver is het lopen naar de playground?'.
'Eh.... we lopen niet meteen naar de playground, we gaan eerst een eindje lopen'. FOUT! Maar, gelukkig.... O'Neil Regional Park ligt aan een creekbedding en door alle regenval van de afgelopen tijd staat daar water in. Grote pret - wat is er nu leuker dan met je Crocs door helder kabbelend water te lopen? En kikkervisjes te vangen?

Henk en Rebecca nemen de waterweg, ik loop op het droge om foto's te maken van bloemenpracht. Wat een verschil met 6 maanden geleden toen we hier waren, aan het eind van een droge zomer. Toen was alles dor en bruin, nu is alles fris en groen en er bloeien zoveel bloemen!

California Poppy

Twinberry (denk ik)

Two-toned tidytips (Aster familie)

Scarlet Pimpernel (giftig)

Gewoon mooi!


Nog meer leven dat de grond uitbarst - het duwt zelfs een steen opzij. Pasen in levende lijve.

Een overvloed aan poison oak - met giftige blaadjes waar je nare uitslag van kunt krijgen. 

Na een tijdje moeten we toch echt terug - Rebecca is inmiddels helemaal nat, maar de zon is warm. Het kikkervisje wat we gevangen hebben, laten we na uitvoerige studie toch maar weer vrij. Er zit flinke stroming in het stroompje en we vragen ons af of de kikkervisjes kikker zijn voordat ze in de oceaan spoelen.

Als we weer terugzijn bij de tent, is er naast ons een ENORME amerikaanse pickup bezig om een NOG ENORMER mobile home de parkeerplaats in te draaien. Je kijkt werkelijk je ogen uit, waar die Amerikanen allemaal mee aan komen zetten. Mobiele vakantiehuizen ter grootte van bussen, aanhangers met aan alle kanten uitschuifbare uitstulpingen. Onze buren zijn heel hartelijk, ze komen een ijsje brengen voor de kids (uiteraard heeft zo'n gevaarte ook een vrieskastje) en ze verzekeren ons dat ze van alle gemakken voorzien zijn, dus als we wat nodig hebben....
Het leidt ons tot een filosofische discussie over het begrip 'kamperen' en de invulling van de definitie.....

Het grootste genot van kamperen is het kampvuur. Elke plek heeft z'n eigen vuurbak. De zon gaat onder, de krekels beginnen hun gesjirp, dat pas weer stopt als de zon opgaat. Het refrein zingt je in slaap. Het magische moment is aangebroken.... het vuur gaat aan!

....en de kampvuuroverpeinzingen kunnen beginnen...

Zondagochtend gaan we weer naar Trabuco Canyon Community Church, waar we hartelijk welkom geheten worden. Als we er naartoe rijden, vragen we ons af hoe we het de vorige keer in ons hoofd gehaald hebben om er met twee kids in de trailer naar toe te fietsen. Het is zo steil! Sommige mensen herinneren zich ons nog van de vorige keer dat we er waren in oktober. Bird, de man die ons de vorige keer 's middags koud drinken kwam brengen en aanbood dat hij ons wel met fietsen en al weer naar huis wilde brengen, is helemaal enthousiast als hij ons ziet. Hij is zo blij dat we nu met de auto zijn! Het is een schok voor ons om te horen dat zijn vriendin in februarie geopereerd is aan leverkanker. Gelukkig waren ze er op tijd bij en heeft ze geen chemokuren nodig.
We vallen met onze neus in de boter, of beter gezegd, in het eten, want de kerk heeft haar maandelijkse potluck dinner en we worden van alle kanten uitgenodigd om te blijven. Een potluck dinner is een maaltijd waarvoor iedereen een gerecht meebrengt. Als je alles bij elkaar zet heb je een warm/koud buffet. Het dinner is erg gezellig en erg lekker.

Het grote witte kruis op de hoek van de parkeerplaats steekt geweldig af tegen de bergen in de verte. Richting en einde.