Vanavond valt mij de eer te beurt om Rebecca in bed te stoppen. Morgen gaan we een kampeertrip maken, dus de kids liggen er vroeg in vanavond.
'Kom je nog even bij mij liggen, mama?' Ik klim de trap op naar het bovenste stapelbed en kruip naast haar. De echte Eshuisvraag ligt om de hoek:
'Wil je nog even op mijn rug kriebelen?' Dus daar ga ik.
Dan gaan we bidden. Ik zeg:
'Vanavond mag jij eerst bidden en zeg ik het jou na.'.
Het blijft even stil. Ik vraag:
'is dat ok?'
'Ja, ik moet even nadenken Engels of Nederlands'. Oh.
Dan begint ze:
'Dear heavenly Father,
Thank you for today.
Thank you that when I sleep tonight it's camping day.
Thank you that I get to take my own suitcase.
Thank you that we get to sleep in the tent and eat outside and play in the park.
Thank you that it's going to be so much fun.'
Het raakt me, zoals altijd. Haar onbevangenheid en openheid. Geen getwijfel of geredeneer of ge-jamaar.
Te worden als een kind....
1 comment:
Hallo Henk, Petra en kinderen,
Het is elke keer weer plezierig om te lezen hoe jullie je wel en wee vertellen, fijn dat rebecca zo van alle dingen kan genieten.
De tekening van haar bijzonder, ze leert veel op allerlei gebied.
Had ze malletjes voor de dieren? anders was het wel heel knap.
Groeten (o)ma.
Post a Comment