aflevering 12

Vrijdag 10 augustus - Chesterton, IN  - 280 mijl

We worden wakker onder loodgrijze luchten en besluiten om eerst de tent af te breken. De wind is koud dus we kleden de kids snel aan en zetten ze in de auto. Na een tijdje lijkt de lucht te breken dus in plaats van naar de Mac eten we ontbijt in de community room op de camping zodat de tent nog wat kan drogen - het had enorm gedauwd 's nachts. 

De zon zet door en alles wordt droog. Gisteren kregen we bij het inschrijven op de camping een munt waarmee je voor $1 een pond 'bratz' kon gaan halen. Dat klinkt te goed om af te slaan dus we rijden een van de Amana kolonies in om naar de meatshop te gaan. Het dorpje ziet er erg leuk en pittoresk uit; jammer dat we niet meer tijd hebben om te verkennen. De campsite was trouwens superschoon en de beheerders waren echt vriendelijk; je kon merken dat ze het iedereen naar de zin wilden maken. 

De 'bratz', echte Duitse braadworsten.

Rebecca vindt dat de omgeving op Rijssen lijkt. Ik laat het aan de kenners over om te beslissen of dat inderdaad zo is :). 

Ons plan is om vandaag voorbij Chicago te komen. Op de kaart hebben we een camping bij Chesterton, Indiana, uitgezocht. Dat betekent dat we vandaag in 3 staten zijn, nu nog in Iowa, na Davenport tot Chicago in Illinois en na Chicago rijden we Indiana binnen. 

Ik weet niet hoe goed je het op de foto kunt zien, maar hier steek je de Mississippi over...

....en dan rijden we Illinois binnen; een kleine staat (zeggen de mensen uit het kleine land) waar je in een paar uur van West naar oost doorheenrijdt. 

Er verandert verder niet zoveel, behalve dat motorrijders hier weer geen helm op mogen en dat je op de I-80 maar 65 mile/h mag in plaats van 70 (en 75 in Nebraska). 

We zitten nu al dagen op de Interstate 80, als je op Google Maps kijkt kun je het zo volgen. Dinsdag zijn we erop gekomen via de I-76 en we zijn er nog niet weer afgeweekt, behalve dan om bij de campsites te komen. East 80, daar heb je het inmiddels vertrouwde bordje.

We zijn ook zo vanzelf in een routine gekomen - 's ochtends staan we rond 7 uur op. Henk gaat havermout koken en thee zetten en ik rol de luchtbedden op en pak de slaapzakken in en kleed de kids aan. Dan gaan we eten en na 't eten was ik af en pak ik de doos in waar al onze borden, bestek, pannen en andere random kampeerbenodigdheden in zitten. Dat komt allemaal heel precies, want omdat we maar 1 doos mee konden nemen in plaats van onze gebruikelijke 2, zit die ene doos eigenlijk iets te vol. Maar Henk doet het echte preciesiewerk; breekt de tent af en pakt de auto in. Joel helpt met de tentpinnen uit de grond halen, dat vindt hij heel stoer. Rebecca maakt drinken voor haarzelf en Joel; dat houdt in water halen bij het kraantje wat al dan niet vlakbij de tent is en een smaakje erin oplossen. 

  Afhankelijk van hoever we door onze boodschappen heenkijk past alles gemakkelijk, net of eigenlijk net niet. In het laatste geval stapelen we wat extra dingen tussen de kids in. Ondertussen maakt een van ons, meestal Henk, koffie voor onderweg. En zo tussen 9 uur en half 10 zitten we weer op de weg. En we hebben de smaak helemaal te pakken. 

  Na een paar uur rijden door eersteklas chauffeur Prof. Eshuis stoppen we zo rond 1 uur om boodschappen te doen en/of te lunchen en dan stapt Mrs. Eshuis achter het stuur. Van het meisje dat het liefst 100 km/h reed op de snelweg is niet zoveel meer over na een jaar elke dag over de Californische snelwegen naar school rijden. En tussen 4 uur en half zes komen we op de plek van bestemming. Henk zet de tent op, ik doe bedden en binnentent, een van ons kookt, de ander maakt de slaapplekken klaar voor gebruik. Henk suggereerde dat we wel samen een boek konden schrijven 'Organized Camping Across The States with Children'. 

Een restarea langs de snelweg maakt een goed moment voor lunch. Tot groot plezier van de kids is er een speelplaats bij. Joel rent de auto uit - 'yes! I can be free and walk again.' Dat hebben we hem al vaker horen zeggen de afgelopen dagen. 

En nu even naar de Aldi! In Zuid-Holland.

South Holland, alweer een herinnering aan het vaderland. We zitten nu in de buurt van Chicago, na alle leegte is het nu ontzettend druk en vol. Lekker in de vrijdagmiddagspits. 

Weer een nieuwe staat, de tweede vandaag. Indiana. Nog zo'n 30 mijl te gaan voor we bij de volgende camping zijn. De camping ligt vlak bij Lake Michigan. De grote meren hier zijn de grootste zoetwater meren in de wereld. 

Tegen de tijd dat we bij onze bestemming zijn zitten a) campsites vol en b) regent het ontzettend hard. We besluiten dat 'nu' een goed moment is voor de lang beloofde avondmaaltijd bij de Mac. Onze clown heeft z'n eigen ideeën met de doos waar het eten voor de kids in zit.

Verder heb je bij de Mac internet zodat we ons plan bij kunnen stellen, want er zit nog veel meer regen in de lucht. We gaan over op plan B, een hotel. De hotels in de buurt zitten allemaal vol of hebben alleen nog hele dure kamers. Een telefoontje naar een van de hotels in de volgende plaats, South Bend, en daar hebben we iets gevonden. Betekent nog drie kwartier rijden, maar na een maaltijd gaat dat weer prima en het maakt de rit morgen korter omdat het hotel op de route voor morgen ligt. Onderweg komen we nog een Aldi tegen, misschien zitten ze ook wel in New Jersey!

Bob Knight belt ons zo'n beetje om de dag, wij zijn z'n 'unofficial family' zoals hij zegt en hij wil gewoon graag weten of het allemaal nog steeds goed gaat.