Episode 2

Episode 2 - dinsdag 31 juli - Tusayan, AZ, 270 mijl.

Eerst wat foto's van een prachtige zonsondergang tussen de regenbuien door. Ja echt, regenbuien in de woestijn!

Vlak voordat wij naar bed gingen, is de poes ontsnapt. Tot groot verdriet van Rebecca.... En na een wat gebroken nacht (de camping lag redelijk dicht bij de weg en stoppen Amerikaanse vrachtwagenchauffeurs ooit met rijden?), een heerlijk ontbijt, tranen van Rebecca en wat inpakwerk, zitten we nu weer vol goede moed in de auto. Voor vandaag staan er zo'n 270 mijl op de planning. We zijn net Arizona binnen gereden, de foto van het bord heb ik gemist en moeten nog 147 mijl op deze weg verder rijden. Ter informatie: gisteren hebben we ook al zo'n 150 mijl op deze weg gereden. En een mijl is ongeveer 1.6 km. 

Het uitzicht: heuvels aan beide kanten (Hualapi Mountains volgens de kaart), veel vrachtautos, enorm lange goederentreinen (tot groot plezier van Joel) en vooral leeg, leeg land. 

 

Ik (Petra ) vind het apart om door zoveel leegte te rijden - 75 km van de ene plaats naar de andere met echt helemaal niets geen bewoning er tussenin. Henk lacht me uit omdat ik bij elk tankstation weer wil tanken, ook al is de tank maar een kwart leeg. 

De klim begint...  Vrachtauto's lijken hier trouwens geen snelheidsbegrenzing op 90 km te hebben - ze rijden stevig door!

... En langzamerhand wordt het ook steeds groener om ons heen. Een weiland met koeien - da's de eerste keer dat we dat hier zien. We zitten nu op 5000 ft en kunnen zonder airco rijden. 

De kids zijn bezig met een Bingo spel van de AAA (equivalent van de ANWB) over dingen die je onderweg tegenkomt.

Af en toe zien we zelfs een fietser. Dat wordt ons volgende project - coss country op de fiets. 

Het landschap is nu echt veranderd. 

En we gaan nu een tijd van de Interstate af om een stuk over Route 66 te rijden. Een belangrijk stuk geschiedenis in dit land.

Wij hebben niet echt een luxe auto en sommige mensen hebben ons verbaasd gevraagd of we echt met z'n vieren in "your small car" de trip gingen maken, maar vergeleken bij hoe de mensen vroeger vanuit Texas naar California trokken, rijden we in een paleis....:

Dit is dus hoe ze het deden in negentiende eeuw. Maar dan van oost naar west, 'the wild west'. 

Honderdduizenden trokken in de jaren dertig naar California voor een nieuw begin. Met je hele hebben en houden op een oude truck op zoek naar een beter leven. Voor de meesten viel dat vies tegen: California bleek niet het beloofde land te zijn. 'The grapes of wrath' is een indrukwekkend boek over die periode. 

Op de achtergrond de winkel waar je pistolen kon kopen.

Twee boefjes.

Lekker slapen na alle wederwaardigheden. Nog 50 mijl te gaan tot de Grand Canyon. De camping ligt op zo'n 6500 voet; dat betekent dat het vannacht lekker afkoelt.

De kids liggen weer te slapen, maar nu in de tent. We hebben flink wat onweer en regen gehad, maar nu is het weer (even) rustig. We gaan morgen de Grand Canyon bekijken, maar eerst lekker slapen. We zijn allebei moe. Nu nog proberen dit te posten. Het internet is een beetje hap snap. Doeg.

(ps: posten is niet gelukt, morgen weer proberen)