aflevering 9

Dinsdag 7 Augustus - Ogallala, Nebraska - 250 mijl

Vol goede moed zitten we weer in de auto. Op weg naar Ogallala, een plaats in Nebraska; de 5de staat waar we doorheen gaan. We nemen de toeristische route, door de bergen langs een plaats met de geweldige naam 'Nederland' en dan op een gegeven moment rechts tot we eerst op de 76 en daarna op de I 80 komen. De I staat trouwens voor Interstate en dat zijn enorm lange snelwegen die van oost naar west gaan en daarbij door meer dan 1 staat heen gaan. 

En zie daar.....

 

...we zijn weer in ons vaderland. Rebecca vind het maar apart dat Nederland opeens zo dichtbij ligt. 

Inmiddels hebben we de Rockies achter ons gelaten. Ineens ben je er uit in een totaal ander landschap. Weg zijn de hoge bergen, vervangen door een lichtjes glooiend, leeg landschap. Uitgestrekte stukken mais of graan. We kwamen net ook langs een enorme groep koeien; het stonk daar naar mest, wat de kids nogal vermakelijk vonden. Zij zien niet elke dag een boerderij. 

Zojuist een ouderwetse regenbui gehad, net of je in NL bent

.

Het landschap doet ook aan Nederland denken, alleen veeeel uitgestrekter en leger. En we zitten hoger, op ongeveer 1200 meter, maar dat merk je niet als je aan 't rijden bent. Oh ja, fietsers mogen hier op de vluchtstrook van de snelweg. Daar heb je zin in zeg, als de auto's met 140 km/h langs je heenrazen. 

We zien veel boerderijen langs de kans van de weg. Net zagen we allemaal kleine plastic hokken. Bleek dat dat kalverhokken waren.

De Mac Donalds valt trouwens tegen: het lukte ons alweer niet om de blog te uploaden. Volgende keer Starbucks maar proberen. 

We zijn net van de 34 naar de I76 gegaan. Nog zo'n twee uur te gaan.

In Nebraska!

De regen was de noordelijke rand van een enorm, mijlenlang buienfront waar we langs reden. Op de radio kwam een 'severe thunderstorm' waarschuwing, met hagelstenen zo groot als quarters en windstoten tot 60 mijl per uur. Mensen in de kerk hadden ons al gewaarschuwd voor de thunderstorms in de midwest. Gelukkig zijn we net langs deze heengereden en nu op de campsite schijnt de zon weer.

Werkverdeling

Kinderspel. Een hele fantasiewereld hebben ze met elkaar. Ze proberen een waslijn te spannen. Maar de waslijn is soms ook een paardentuig (met Joël als paard), een pomp om water uit de grond te pompen, een springtouw en waarschijnlijk nog meer waar wij niet van weten.

We zitten aan de rand van een meer. Eerst waren we bij de kampeerplaatsen aan de andere kant van het meer, Lake Ogallala, maar die zijn erg primitief. Gelukkig zijn we even doorgereden naar deze kant. Net iets meer gemak (dat is schonere wc's). 

Ogallala is genoemd naar de Oglala indianenstam, je ziet hier overal herinneringen aan de tijd dat dit land bewoond werd door de native Indianen. 

De sterrenhemel 's avonds is onbeschrijflijk. De maan kwam laat op dus er was geen ander licht dan dat van de sterren. Volgens ons konden we de Melkweg zien, maar we hadden niets bij de hand en geen Internet om te checken of dat klopt.